Vorige week zaterdag waren Marit en ik een dagje in Utrecht, om daar ’s avonds, in de Tivoli Vredenburg, The Songbird Sessions bij te wonen. Het festivalprogramma bestond uit vooraanstaande singer songwriters uit Engeland, Zweden en Utrecht. De artiesten waren over twee podia verdeeld. Helemaal bovenin Cloud 9 speelden de internationale artiesten en een verdieping lager de lokale talenten. Om en om werkten ze hun setlists af, zodat het publiek niets hoefde te missen. We hebben meegezongen, meegedanst en meegelachen, en ook al bestond de hele avond uit Oehoe’s, aaha’s en oho’s en had iedere artiest wel een nummer over zijn eerste liefde ten gehore gebracht, toch wisten de verschillende muzikanten de avond zeer divers te maken.
Roo Panes
 |
| Zonder band kon Roo Panes toch een goede performance neerzetten! (: |
Angelo Boltini
De Utrechtse Angelo Boltini, liet horen dat hij als singer songwriter heel wat potentie heeft. Hij heeft heel wat uurtjes aan zijn gitaarspel gesleuteld en dat is ook te horen, want hij slaat meer dan enkel wat akkoordjes aan. Dat hij graag experimenteert met zijn gitaarspel en zang is goed te horen, maar naast dat dit zeer bewonderenswaardig is, brengt het ook een groot risico met zich mee. Zo hier en daar was zijn set namelijk ietwat slordig en ook zijn jazzimprovisatie was, volgens mij, niet wat het had moeten worden, maar zoals ik hierboven al vermeld had: Boltini heeft heel wat potentie en zal zijn experiment zekerste weten uit kunnen bouwen naar een haarfijn optreden.
Andreas Moe
 |
| Andreas Moe was zelfs zo lief om voor- afgaand aan het concert, via Facebook gratis kaartjesweg te geven! |
‘I love you to the moon, I love you back again,
I loved you from the start, I love you till the end
No mather what I do, I get so much more from you
Cause when I say I love you, you say I love you too’
En zo schattig en aandoenlijk als deze tekst is, zo is de singer songwriter zelf ook. Het hoogtepunt van zijn optreden was zijn cover van het nummer All i want van Kodaline in wiens voorprogramma Moe stond. Zelfs dit langzame, droevige nummer, gaf hij een vrolijk tintje. Het zestienjarige meisje in mij, kwam weer helemaal naar boven.
The Talk Show Host/ Dennis de Beurs
De beste Singer Songwriter van Utrecht was deze avond niet zo op zijn best. Hij vertelde dat hij de avond van tevoren een vrijgezellenfeest had gehad en dat was te horen. Zijn uithalen waren niet zo heel mooi en de rode draad die hij tussen de nummers spon, was helemaal gerafeld. Hij kondigde zijn nummers aan de hand van vragen aan. Ze moesten het publiek aan het denken zetten, wat natuurlijk een mooie opzet was geweest, als het had gewerkt. Volgende keer beter!
Rea Morris
De enige vrouwelijke artiest van de avond was Rae Morris, zij had in tegenstelling tot de andere artiesten wel een full band meegenomen, wat ik eigenlijk wel een beetje jammer vond. Dit deed echter niet af aan haar vrijwel perfecte performance. De band was helemaal opelkaar ingespeeld en bij hun nummer Calling leek ik niet de enige te zijn, die zich verbaasde dat het nummer bekend klonk. Tussen de nummers door kwam Morris een beetje over als een awkward, giechelende meisje, maar wanneer haar vingers de toetsen raakten en ze begon met zingen was dit compleet weg. De band had ook de eer om het rustpunt van de avond in te zetten. Bij Don’t go was het hele publiek muisstil, niemand sprak, iedereen luisterde. Het optreden van Rea Morris en haar band klopte gewoon helemaal en Marit en ik waren het er al over eens dat het zonnetje van Engeland zeker een Pinkpopwaardige act heeft neergezet.
Daniel Tempelman
 |
| Daniel Tempelman in het knusse zaaltje onder Cloud 9 |
Jon Allen
Van de hoofdact van de avond hebben we jammer genoeg een stuk gemist, omdat we de laatste trein naar the dirty south moesten halen, maar wat we hebben meegekregen was ronduit goed. De singer songwriter had enkel een pianist meegenomen, wat na het eerste nummer voor problemen bleek te zorgen bij het geluid. De zanger gaf aan dat de monitoren niet goed stonden ingesteld en dit leek niet zo makkelijk te verhelpen dan ik dacht, want het heeft zeker vijf minuten geduurd voordat Allen weer verder kon met zijn set. In het publiek kon je gelukkig niks merken van het geluidsmankement en de artiest maakte er gelukkig gewoon het beste van. Bij een van de eerste nummers liet hij iedereen al meezingen, waardoor de goede sfeer die in Cloud 9 hing nog beter werd. Bij zijn eerste echte upbeat dansnummer, moesten we jammer genoeg terug naar huis. Na twijfelende blikken en een paar keer ‘Ah kom nou, nog één nummertje’ besloten we toch verstandig te doen en naar de trein te gaan. Een goede reden om in de toekomst nog eens een Jon Allen concert te bezoeken, want wat we hebben gehoord, was voor herhaling vatbaar.
