Stories based on songs #17

In contrast met het heerlijke weer van vorige week (want ja, het weer vind ik blijkbaar echt een reden om een bepaald nummer te kiezen...), mogen we nu weer onze truien uit de kast halen en ons in die grote oversized sweater en een kop thee in de bank nestelen. Dit liedje speelt zich af op het strand, maar gaat toch over die fijne grote truien, waar je zelfs met z'n tweeën in zou passen.... volgens mij heb ik al te veel verklapt!

Ik ben maar gewoon een mens die de wereld wil begrijpen, maar ik snap mezelf niet eens, want hier sta ik dan weer, in Californië, met mijn voeten in het zand. Maar bah, wat haat ik het strand. Ik gebruik de mouwen van mijn trui, om jou warm te houden en je mee te nemen op een avontuur. Mijn hoofd is in de wolken, maar ik sta nog met beide voeten op de grond. Ik wil dat je mijn nek kust, dan kus ik terug. Want, wow, wat zie je mooi uit in dat high-waisted broekje.

Mag ik je verbazen? Dat kan ik zonder woorden, want de stilte zal onze gedachten naar een plek hier ver vandaan leiden. Ik leg mijn hand in jouw zij en kijk je aan. Ik voel me direct helemaal zenuwachtig, maar je lacht en kust me. Onze harten aanbidden elkaar, kloppen voor elkaar. Kom met me mee naar binnen, want buiten begint het te regenen.

Het komt neer op één liefde en twee monden. Één liefde en één huis, geen shirt, geen blouse. Alleen ons, je zult het zien, het is niets dat ik je niet zou willen vertellen.

Want hier, op het strand, is het te koud voor jou, dus laat me je handen vasthouden in de mouwen van mijn trui.

Het is zo koud, het is te koud, zelfs in mijn trui.

Hmmm, welk nummer ging nu ook alweer over truienweer?

Stories based on songs #14

Iedere week vertaal ik een bekend (of minder bekend) nummer naar onze prachtige moedertaal. Sommige verhaaltjes zullen veel op het origineel lijken, andere bevatten alleen maar een paar woorden uit de oorspronkelijke lyrics. Het nummer van deze week probeerde ik steeds een beetje te ontwijken, maar ik moest er nu toch echt aan geloven...Omdat hij heel makkelijk is (naar mijn mening) heb ik alles net iets vrijer vertaald en zijn de coupletten nog ietsjes meer door elkaar gehusseld. Weet jij van welke hartenbrekende Starbuckslover dit nummer is?  

Ik zag je daar staan en dacht: oh my God, wat een gezicht. Jij lijkt me wel een goede kandidaat voor mijn volgende vergissing! Dus ik vroeg: ‘het leven is een spelletje, wil je het met mij spelen?’ Hij keek me een beetje verward aan, maar ik ging door:
'Leuk om je te ontmoeten, waar was je al die tijd in mijn leven?' Hij lachte en het flirten kon beginnen. Uiteindelijk vroeg ik of hij geloofde in magie en waanzin, in de hemel en in zondes. Ik vertelde hem dat ik hem ongelooflijke dingen kan laten zien en gaf hem een knipoog, het ijs was gebroken. 

Hij had een goede baan, was altijd strak in pak. Ik kon hem zo makkelijk door hem heen kijken. Ik verwonderde me over het feit hoe roddels zo wijd verspreid konden raken, want ik weet wel zeker dat hij van mijn status afwist, voordat hij me echt leerde kennen. Ik stelde voor om vrienden te worden, want ik was benieuwd hoe het met deze badguy zou aflopen. Ik was klaar voor een nieuw avontuur en zei: 'Neem in de ene hand je paspoort en in de andere mijn hand, want ik kan al het slechts, voor één weekend in iets goeds veranderen.' Hij grinnikte alleen maar, geloofde niet dat het ik het zo wild zou maken. 

Ik stiftte mijn lippen kersenrood, want dat paste zo mooi bij de kristallen lucht. Ik liet hem ongelooflijke dingen zien. Ik gaf hem gewaagde kusjes, vertelde mooie leugens, want hij was mijn koning en ik zijn koningin. Ik bedacht me wie ik graag wilde zijn en speelde dat meisje voor een maand, maar wacht maar, deze leugen is nog niet het ergste.

Het eindigde met schreeuwen en huilen, onze relatie veranderde in een storm. Ik gooide al onze plannen overboord. Onze rozentuin bevatte uiteindelijk nog enkel doorns. Ik werd zo dronken van jaloezie, omdat ik dacht dat ik je tweede keus was, maar na iedere ruzie kwam je toch altijd terug, want ik was jouw nachtmerrie, verkleed als een zoete dagdroom.

Jongens willen alleen maar liefde, wanneer het ze martelt.
Oh, vertel me nu niet, dat ik je nooit heb gewaarschuwd.

Zijn wij voor altijd, of gaat onze liefde zo in vlammen op?
Jij mag er een einde aan maken, wanneer ik de pijn niet meer waard ben.
We waren jong en onvoorzichtig, gingen veel te ver. Zo’n relatie als de onze laat je ademloos achter, of je houdt er een lelijk litteken aan over.
Ik heb een lange lijst met ex vriendjes, die jouw allemaal vertellen dat ik gek ben.
Maar ik heb nog een plekje op die lijst en daar past jouw naam mooi tussen.

Na het lezen van de laatste alinea, wordt alles opeens duidelijk, hè?;p

klik hier voor de bijbehorende videoclip!

Stories based on songs #11

Iedere week vertaal ik een bekend (of minder bekend) nummer naar onze prachtige moedertaal. Sommige verhaaltjes zullen veel op het origineel lijken, andere bevatten alleen maar een paar woorden uit de oorspronkelijke lyrics. Sinds een paar dagen ben ik helemaal verliefd geworden op een band die ik enkel in sporadische vlagen bewonderde. Je kan het zien als zo'n crush die wel altijd in je achterhoofd speelt, maar waarvan je die affectie pas kan plaatsen als hij eens een keer verleidelijk naar je kijkt.... Daarna ben je natuurlijk compleet hopeloos, zoals ik nu...:p De band komt uit Dublin en als je eens goed ruzie wil hebben met iemand moet je proberen hun prachtige videoclips te interpreteren...;) Good luck! 

Zeg me,
zeg me dat je me wil.
En ik zal volledig de jouwe zijn
In goede en in slechte tijden

Ik weet,
dat we het over bepaalde dingen niet eens zijn, en dat we dan zonder reden ruziën.
Maar ik zou onze doelloze discussies niet voor de wereld willen ruilen.

Want de eerste dag dat ik je tegen kwam, 

wist ik dat ik jou nooit, 

echt nooit zou laten ontsnappen.

En ik,
herinner me nog steeds hoe zenuwachtig ik was, 

om jou te krijgen waar wij nu samen zijn.

Het is makkelijk,
om bang voor te zijn voor het leven.
Maar met jou ben ik voorbereid op alles wat ons nog gaat overkomen.

Want onze twee harten, 

passen perfect in elkaar, 

als één.

Als we samen zijn, zijn mijn gedachten vrij en lijken al mijn doelen opeens bereikbaar. 

Je weet dat ik nooit in liefde geloofde,
maar ik wist zeker dat jij ooit langs zou komen en mij zou bevrijden van die gedachte.

In mijn hart lijkt het wel zomer als ik bij jou ben,
zelfs wanneer de regen met bakken uit de hemel naar beneden stort.
Jij maakt de hele wereld tot een mooie plek, ook al weet ik dat dat niet zo is.

En zo weet ik zeker, dat jij de ware bent.

Het nummer is pas 3 weken van een videoclip voorzien,

heb jij kunnen raden welke lyrics bij deze woorden paste?

klik hier voor een heerlijk nummertje!(:

Stories based on songs #10

Iedere week vertaal ik een bekend (of minder bekend) nummer naar onze prachtige moedertaal. Sommige verhaaltjes zullen veel op het origineel lijken, andere bevatten alleen maar een paar woorden uit de oorspronkelijke lyrics. Dit nummer is van een Nederlandse artiest die sinds afgelopen zomer helemaal hip and happening is! Hij staat dan ook op bijna alle grote festivals dit jaar. Dit is niet zijn bekendste nummer, maar het lied stijgt op dit moment wel als een malle in alle hitlijsten. Weet jij welk nummer dit is? 

Ik ben weer terecht gekomen op de grond, waar harten als ijs zullen smelten. 

De zon gaat onder, dit alles maakt je klein. 

We lopen in cirkels, de ene blinde leidt de ander, je kan je nergens verstoppen. 

Ons hart is alles wat we hebben.

Sleep je hart mee naar de plek waar het thuis hoort. 

Als dat onderwater is, zal mijn liefde jouw longen vullen. 

De wolken beven als jij met je handpalmen door je ogen wrijft.

 Zie je? Deze liefde is alles wat we hebben.

Ik heb trek in jou, mijn liefde, dus verstop je niet meer en red me. 

Liefde is gewoon niet genoeg, in deze oorlog van behoeftes. 

Het is alsof een bijennest diep in ons zit gevangen en het groeit, begint te steken. 

Blijft steken, 

tot wij toegeven.

Het plaatje verklapt deze week niet bijster veel,

al is de zanger ook enkel een man met een gitaar...

Heb je het goed geraden? controleer het hier!(:

Stories based on songs #2

Iedere week vertaal ik een bekend (of minder bekend) nummer naar onze prachtige moedertaal. Sommige verhaaltjes zullen veel op het origineel lijken, andere bevatten alleen maar een paar woorden uit het liedje. Het nummer van deze week bevatte een verwijzing naar een Britse film en er stonden ook een paar moeilijk te vertalen spreekwoorden in, waardoor ik me misschien een beetje heb laten gaan... Kun jij raden welk nummer ik deze week vertaald heb?

Weet je nog, toen we nog niet meer dan vrienden waren? Dat we onze fiets hadden gepakt, en zo maar ergens naartoe begonnen te fietsen. Die dag kwamen we erachter dat we echt verliefd op elkaar waren, ook al voelde het toen nog een beetje tegendraads. Dit soort mooie, oude herinneringen flitsen nu door mijn hoofd, waar zijn ze gebleven?

Ik probeerde je altijd heel dicht tegen me aan te houden, maar het leven drukte zich tussen ons in, duwde ons van elkaar af. Geloof me, ik probeerde er altijd voor je te zijn, ik dacht ook dat dat zo was. maar jij verlangde meer van mij, dan enkel gezelligheid. Achteraf, had ik natuurlijk beter mijn best moeten doen.

Het is alsof twee verschillende stromingen ons van elkaar scheiden, terwijl het water eerst zo rustig leek. Ik zwem zo hard als ik kan tegen de stroom in, smeek dat het water ons weer bij elkaar brengt. Laat me je vasthouden, we mogen niet verder van elkaar afdrijven.

Stop alsjeblieft met huilen, laat me in je ogen kijken. Ik zal je tranen drogen, maar laat me dan op z’n minst zien waarom je huilt, vertel me wat je dwarszit. Laat die rivier van tranen alsjeblieft ophouden, ik los het op. Ik ben er voor je.

Laat me je vasthouden.

Als je heel graag wil weten welke Britse nieuwkomer

 deze week zeer vrij vertaald is, klik dan hier

Right Girl, story based on a song - part 3 -

"She came back

Thought she had it all planned out

Went to marry some guy she had talked about 

A tear in her dress and a tear in her eye

And just like that her whole life flashed by

She won't remember what you said last night 

That if you ever needed someone to pick up the pieces in your life" 

Het was te voorspellen dat we even later beide niet meer konden stoppen met lachen en we waggelend op de boomstam zaten. We waren dichter tegen elkaar gaan zitten om steun bij elkaar te vinden.
‘Ik wist niet dat ik ooit nog zou kunnen lachen om het feit dat ik nog nooit een vriendje heb gehad.’ Ze keek me lachend aan. Haar mooie ogen staarde in de mijne en voor ik het door had, kon ik mezelf niet meer tegenhouden, ik zoende haar. Het was hemels, het kon niet beter. Haar lippen waren zo zacht. Ze schrok in eerste instantie, maar kuste me al snel terug. Haar handen vlochten zich door mijn haar en mijn handen gingen naar haar heupen. Langzaam gleed mijn hand over haar bovenbeen naar boven. De zoen werd heviger. Ik voelde haar handen tegen mijn bovenlichaam, ze zette druk en probeerde me naar achter te duwen. Ik wilde niet stoppen, het was zo fijn. Ze begon harder te duwen, met haar hoofd te draaien en geluiden te maken. Ik hield haar nog steviger vast, maar ze werkte niet mee. Ze gooide een been omhoog en gaf me een knietje, waardoor ik achterover viel en met mijn hoofd op de grond kwam. Delacour was helemaal overstuur en rende weg. Dat was het laatste wat ik zag die avond. Gelukkig zijn die spontane acties maar eens in het jaar, want ze zijn tot nu toe nog nooit goed afgelopen. I fucked up.


's Ochtends werd ik wakker door een fel licht dat in mijn ogen scheen. Ik probeerde mijn ogen te openen, maar het licht was te fel. Ik ging rechtop zitten en probeerde de knallende koppijn te negeren. Toen kwamen de herinneringen van afgelopen nacht terug. De avond begon zo goed, maar ik ben te ver gegaan. Ik was zo dom. Ik stond op en greep naar mij hoofd. ah shit, ik heb echt een aspirine nodig. Ik loop over straat terug naar het café, om mijn auto op te halen. Gelukkig waren we niet ver met de taxi gereden. Ik reed ongeconcentreerd naar huis en keek met een uitdrukkingsloos gezicht naar buiten toen ik haar zag. Ze stond daar te wachten op iets of iemand. Ik reed er langzaam heen, maar wachtte zo'n 40 meter voor haar. Misschien was ik verlegen, misschien wist ik gewoon niet hoe het verder moest en misschien wist ik gewoon niet wat ik moest zeggen. Toen ik mezelf eindelijk bij elkaar geraapt had, kwam er een taxi aangereden. Ze was weg. A chance i didn't take.


Daarna heb ik haar niet meer gezien. 

- 3 jaar later -

Ze kwam terug. Ik zag haar weer in hetzelfde café. Maar nu waren de rollen omgedraaid. Ik zag dat een paar mannen haar lastig vielen en ik liep erop af. 
'Hee!' Riep ik en de mannen keken om, 'stop dat!' Dit nam zij als een kans en wankelde zo snel mogelijk bij de mannen weg. De uitsmijter van het café had ook gemerkt dat iets niet helemaal in orde was en vatte de mannen bij de kraag. Nu greep ik mijn kans wel. Ik liep achter Delacour aan en hield haar tegen.Tranen rolde over haar wangen, die mannen waren niet zomaar vervelende mensen.

'Kom we gaan naar buiten,' zei ik en ik nam haar mee. 

'Ik dacht dat ik het goed had,' huilde ze toen we buiten op een bankje zaten. Ik snapte er niet zoveel van, maar ik liet haar uithuilen en wachtte tot ze verder vertelde.
'Ik dacht dat hij de persoon was, maar we hebben het nog geen half jaar getrouwd uitgehouden,' zei ze na een lange stilte.

Ik sloeg een arm om haar heen en het enige wat ik deed was luisteren. Ze vertelde en vertelde. Ik weet niet of het door de alcohol kwam of dat ze zich bewust was dat ik het was waar ze haar leven aan vertelde. Het enige wat ik nu in ieder geval kon doen. Was er voor haar zijn.

Op een gegeven moment begon het koud te worden buiten. Ik bracht haar met mijn auto naar mijn huis, want die man, zover ik begrepen had haar echtgenoot, kon misschien wel in haar huis zijn. Ze was in slaap gevallen in de auto dus ik droeg haar naar binnen en legde haar in bed, wilde haar niet wakker maken. Ik ging naast haar zitten en streelde zachtjes over haar hoofd. Ze was zo mooi, haar make-up was een beetje uitgelopen van het huilen, maar ik kon mijn ogen niet van haar af houden. Ik scheurde mijn blik los van haar en wilde koffie gaan zetten, maar ze hield me tegen. 'Please stay!' zei ze. Ik twijfelde even maar ging toen weer terug op het bed zitten.  

'If you ever need someone to pick up the pieces in your life,' fluisterde ik. 'I'll be there.'

Right Girl, story based on a song -Part 2-

Story based on 'Right Girl' - The Maine

"I've never been the best with my mouth
Try to stay smart but the dumb comes out
Maybe I'm shy, I drive an old car
Maybe I'm amazed that I got this far
And I got my stand-bys waiting on the line
But the hardest part is knowing that it won't be her this time"

'Kom mee!' Ik gooi het geld in de taxi en trek Delacour mee de auto uit. Ik pak haar hand stevig vast en neem haar mee het park in. 'Waar ben jij mee bezig!? roept ze verbaasd, ze giechelt. Ik besluit geen antwoord te geven, ze komt er wel achter. Ik kom graag in het park, ken het van binnen en buiten. Alle grasveldjes, speeltuintjes, stille plekjes...
 Delacour stopt en trekt haar hand uit mijn hand.
‘Wat zijn we hier aan het doen?’ Zegt ze, het gegiechel van net is veranderd in ernst. Ze slaat haar armen over elkaar en kijkt me recht in mijn ogen aan, ‘hoe weet ik dat je niet een of andere kidnapper bent, die me hier gaat verkrachten?’
‘Dat weet je gewoon,’ zeg ik. ‘Als je het niet wist was je allang weggerend en niet deze discussie begonnen.’
Delacour zegt niks meer, ik zie aan haar ogen dat ze twijfelt. Omdraaien of meegaan? Expres wacht ik nog even, laat nog even de spanning hangen.
'Waar gaan we heen?' vraagt ze nogmaals.
'Dat zie je wel,' zeg ik, 'maar geloof me, je zal er geen spijt van krijgen.'
'Ja, dat klinkt erg geloofwaardig. Als ik nu niet met je meega, probeer je me zeker te lokken met snoep?'
Ik lach, 'had dat gewerkt dan?'
Ze glimlacht, 'wat voor een snoep heb je?'
'Jammer genoeg helemaal niks...' zeg ik, en ik zet mijn meest teleurgestelde gezicht op, 'Ik wil je alleen maar iets heel leuks laten zien.'
'Als je dadelijk je broek aftrekt ben ik echt weg hoor!'
'Nee, nee, nee echt niet!' verzeker ik Delactour, 'tenzij je dat heel leuk vindt natuurlijk?'
Ze lacht, 'ik kies voor het heel leuke dat niet te maken heeft met jouw broek.'
'Oké dan, lets go!'

-

‘Hier links, dan zijn we er.’
Delacour kijkt me verbaasd aan, ‘het pad loopt rechtdoor hoor.’
‘I know, volg me maar gewoon.’
Aan de linkerkant van het pad staan twee hoge, brede struiken die ervoor zorgen dat je het smalle paadje niet vanaf het hoofdpad ziet. Ik duw de struiken opzij en loop erdoorheen richting het grote meer dat in het midden van het park ligt. Ik wacht even tot Delacour zich ook door de struiken heeft geperst en samen lopen we verder.Tot nu toe ben ik hier altijd alleen geweest. Ik had nooit iemand gehad met wie ik het wilde delen.
Waarom ik, na een avond flink drinken met een random meisje richting het meer ga? I blame the alcohol.
'Oké, dit stukje is een beetje vervelend,' zeg ik als we bij een stuk grond met dichte begroeiing aankomen. Delacour knikt alleen maar, volgens mij gaat dit allemaal zo tegen haar principes in, dat ze haar verstand maar op nul heeft gezet. Gebukt worstelen we ons door het dichte takkenbos. Als ik de laatste takken wegduw, stop ik even en glimlach bij het zien van de plek. Delacour komt naast me staan en klopt de viezigheid van haar kleren af.
‘Ik hoop toch dat dat het waard was, want …' bij het zien van het plekje valt haar mond spontaan open. De plek is omringt door bomen en struiken. Zo ver ik weet, is er niemand, behalve ik, die weet dat deze plek bestaat. Het is de beste plek als je even alleen wil zijn. Het maanlicht schijnt precies tussen de bomen door en laat het water van het meer glinsteren. Een omgevallen boom aan de rand van het bos zorgt voor een bankje met uitzicht op het meer. Delacour loopt langs me en gaat aan het water staan.
‘Wow!’ is het eerste wat ze zegt als ze haar ogen uitgekeken heeft. Ik glimlach om haar reactie.
‘Waarom laat je me dit zien?’ vraagt ze even later als we op de boomstam plaats genomen hebben.
‘Ik weet het niet, een echte spontane actie, zullen we maar zeggen.’
Ze lijkt genoegen te nemen met dat antwoord en doet haar tasje open. Ze haalt een flesje tevoorschijn en neemt er een flinke slok uit. Daarna rijkt ze mij het flesje aan. Ik pak het en neem ook een slok. Ah, Whiskey, dat kan er nog wel bij.

Lieve Krul; adventures

Lieve Krul,

In de afgelopen twee weken, ben ik drie keer dronken geweest. Ik begin een beetje bekend te staan als zuipschuit. In het leven van een student blijkt het namelijk onmogelijk om ergens heen te gaan zonder een overschot aan biertjes... 'Nee dankje' wordt gewoon beantwoord met een nieuw biertje. Gelukkig ben ik niet heel vervelend als ik dronken ben, (Oké, misschien ben ik dan een beetje irritant en verander ik in een spraakwaterval van ondoordachte uitspraken...) maar gezellig is het altijd wel!

The day after, wanneer mijn brein allemaal dronken dingen die gebeurd zijn, door mijn hoofd laat flitsen begint het schamen. Man, wat heb ik domme dingen gezegd en gedaan en waarom doe ik dat soort dingen nu net bij mensen die ik ken, of die ik zeer zeker nog eens zal tegenkomen? Ik weet het zelf in ieder geval niet... Flapuit Dina verandert dan, zoals je zelf ook wel weet, gewoon in ultra flapuit Dina...

Gelukkig doen er zich de komende tijd geen situaties meer voor waarin er veel gedronken gaat worden Ik hoop dat ik dan weer van mijn 'stereotype studentenstatus' afkom en dat jij je dan geen zorgen meer hoeft te maken, omdat ik je de hele nacht gekke appjes stuur.



Nu denk je zeker: Dina maakt helemaal niks meer mee zonder een biertje in haar hand, maar je hebt het, gelukkig, fout!(; Onze nieuwe vrienden van Amerikanistiek beloonden ons gisteren met brownies met glittersprinkles! Wij moesten groepswerk doen, maar het eindigde in 'twee Neerlandici doen alles-werk' en toen we onze presentatie moesten houden was er maar een Amerikanist die ons kwam steunen. We wilden er iets voor terug en kwamen tot een overeenkomst: Brownies met glittersprinkles. Ze waren heerlijk!(: (you jelly?;p)
 


Vandaag was ook spannend genoeg zonder alcohol. Met mijn extra journalistieke minor die ik volg, gingen we op excursie naar de lokale krant De Gelderlander, maar voordat de hele rondleiding begon, moest ik het eerst het gebouw nog vinden... Ik had het al gegooglemapst, maar na een afslag gemist te hebben, was ik het spoor alweer helemaal bijster. Na zeker twintig minuten rondjes te hebben gefietst op het bedrijventerrein waar het gebouw van De Gelderlander lag, was ik bijna weer naar huis gegaan. Gelukkig kwam ik net op tijd een meisje uit mijn klas tegen, die wel de weg wist. Wat bleek, ik was nog geen minuut van De Gelderlander verwijderd geweest... Heel typisch, ook een beetje ergerlijk, maar wel spannend.


Dus, veel gebeurd, maar weinig ervan is interessant... Hoe is het nog daar? Wanneer krijg ik nog eens dronken appjes van jou? Wanneer ga jij nog eens 'de student' uithangen?;p

liefs,

Lieve Krul: Dansen

Lieve Krul,

Kom je mee dansen? Ik heb zin om te dansen! (:

Weet je nog, toen ik je tegenkwam in de discotheek en we een foute dancebattle startten, en hoe ik jou keihard de grond in boorde?;p. Talk dirty van Jason Derulo stond toen op, maar ik denk dat onze dans niet erg van toepassing was op wat hij zong. Jaren 90 dansjes doen, is namelijk niet erg dirty, en nee, ons getwerk was de term twerk echt niet waardig. Ook al kan ik echt niet dansen, het begrip roept toch altijd goede herinneringen bij me op. Heeft iemand het ook wel eens niet naar z’n zin onder het dansen? Vooral na een paar drankjes worden de beentjes losser, ook de moed om de dansvloer op te stappen wordt groter. 
Oh, wat waren we toen dronken. Die fles 43 van tevoren was echt geen strak plan, of ja, eigenlijk wel, want toen ik aan het eind van de avond al mijn vrienden, en mijn fiets kwijt was, was jij zo lief om mij naar huis te brengen. Nooit heb ik het gezelliger gehad dan bij jou achterop de fiets. Meestal vind ik dat kei eng, maar na al die drankjes en dansjes was ik alleen maar super melig. Het boeide me niet dat we zo’n drie keer in de berm waren gekukeld en toen toch nog op het meesterplan kwamen om even een omweg te nemen. Gelukkig kwamen we onderweg dat bankje tegen, waar ik nog zo’n tien minuten op gezeten had, omdat jij zo nodig een pitstop moest maken. Het leek toen zo lang te duren, dat ik dacht dat je er vandoor was zonder mij, maar toen je terugkwam met een boeket van gras (“want het was donker”), vond ik dat toch wel erg lief. Jammer dat ik het boeket, toen ik weer achterop ging zitten, direct kwijt was, ik kon namelijk niet tegelijkertijd jou en dat gras vasthouden…

Het laatste stukje: waar jij de weg niet wist en we wisselden van plek, ik fietsen en jij achterop, was toch echt het minst geslaagde idee van de avond. Ik kan me er niet meer veel van herinneren, behalve het asfalt waar we op gedonderd waren, omdat ik zo nodig over alle stoepjes, hobbels en perkjes moest fietsen. Thuis, in de badkamer, kwam ik er achter dat mijn favoriete broek de val niet had overleefd, een grote domper, maar gelukkig waren we verder ongedeerd.

Hoe lang zijn we eigenlijk onderweg geweest? En arme jij, vol blauwe plekken, weer op je fietsje terug naar huis nadat we eerst even hadden uitgerust op onze oprit. Toen moest je het, als bedankje nog met een knuffel doen, al was ik die nacht volgens mij tot alles in staat…;p. Jij nette, lieve Krul(:. Wat heb ik toen gelachen en wat heb ik de dag erna hoofd- en spierpijn gehad…    

Dus, lief vriendje, wanneer gaan we onze twerkskills verbeteren? Ik wil dansen!

Liefs,